ADPC

ADPC

Apostolskie Dzieło Pomocy dla Czyśćca (ADPC) - 2017

Katechizm Kościoła Katolickiego definiuje stan czyśćca jako końcowe oczyszczenie wybranych, które jest konieczne, by uzyskać świętość pozwalającą na wejście do nieba. Jednocześnie Kościół przypomina i zachęca wiernych do modlitewnej pamięci o zmarłych, ofiarując w ich intencji Eucharystię, a także jałmużnę, odpusty i inne dzieła pokutne (Katechizm Kościoła Katolickiego nr 1030 - 1032). Nauczanie to opiera się na praktyce modlitwy za zmarłych, o której mówi Pismo Święte (2 Mch 12, 45). Współcześni teologowie przypominają, że czyściec jest wielkim darem Bożego miłosierdzia, który dozwala, aby po śmierci można było dokończyć umieranie dla grzechu, jeśli zeszło się z tego świata w stanie łaski.

Miłosierdzie okazywane naszym bliskim zmarłym jest wpisane w ludzkie serce, jest świadectwem żywej wiary w Boga i w życie wieczne. Modlitwa, ofiara, cierpienie, pielęgnowanie dobra, które za życia czynili oraz naprawianie zła, które po nich pozostało, to najskuteczniejsze sposoby pomocy, jakie możemy im okazać, kierując się miłością bliźniego.

Jednym ze sposobów wypraszania Bożego miłosierdzia dla naszych zmarłych jest przynależność do Apostolskiego Dzieła Pomocy dla Czyśćca przy Zgromadzeniu Sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych. Osoby, które należą do tego Dzieła, codziennie odmawiają dowolną modlitwę w intencji dusz w czyśćcu cierpiących oraz zachęcają innych do praktykowania tego nabożeństwa. Swoje apostolstwo prowadzą indywidualnie, albo też za zgodą ks. Proboszcza mogą utworzyć grupę parafialną ADPC. Swoją modlitwą, ofiarą i cierpieniem mogą wypraszać wieczne szczęście dla zmarłych podlegających oczyszczeniu.

 

Historia grupy modlitewnej Apostolskiego Dzieła Pomocy dla Czyśćca w parafii pw. Kazimierza w Radgoszczy.

 

Apostolskie Dzieło Pomocy dla Czyśćca (ADPC) jest zorganizowaną formą apostolstwa Zgromadzenia Sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych. W Polsce powstało w 1985 r. Do ADPC może należeć każdy praktykujący katolik, niezależnie od stanu i wieku, który pragnie nieść pomoc duszom czyśćcowym. Osoby, które pragną włączyć się do ADPC wypełniają i osobiście podpisują tzw. kartę członka, a następnie przekazują ją do Centrum ADPC. Potwierdzeniem przyjęcia do ADPC jest „Pamiątka” z Aktem codziennego zaofiarowania, którą otrzymuje każdy członek z Centrum ADPC lub od animatora.
Patronami Dzieła są: Matka Boża Pośredniczka Łask (święto obchodzone 7 maja), św. Józef (święto obchodzone 19 marca), bł. O. Honorat Koźmiński (wspomnienie liturgiczne 13 października), bł. Maria od Opatrzności (założycielka francuskiego zgromadzenia Sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych, wspomnienie liturgiczne 7 lutego).

Sobór Watykański II przypomniał, że wszyscy chrześcijanie jakiegokolwiek stanu i zawodu powołani są do pełni życia chrześcijańskiego i do doskonałości miłości, czyli do świętości (por. KK 40). Powołanie do świętości mamy urzeczywistniać w całym naszym życiu, zgodnie z tym, co mówi św. Paweł: „Albowiem wolą Bożą jest uświęcenie wasze” (1 Tes 4,3). Dążenie zatem do świętości nie jest czymś nadzwyczajnym, ale normalną drogą dla wszystkich wyznawców Chrystusa. Dawcą świętości jest sam Bóg, który swoją łaską nas nieustannie wspomaga i uzdalnia do wypełnienia Jego świętej woli. Jednym z warunków dążenia do świętości jest trwanie w łasce uświęcającej, przez którą jednoczymy się z Chrystusem oraz troska o rozwój życia wewnętrznego.


Mając to na uwadze członkowie ADPC sięgają po pomoce, jakie ofiaruje nam Kościół, a zwłaszcza:

 

  • korzystają z sakramentów świętych, szczególnie z Eucharystii, która jest źródłem uświęcenia i z sakramentu pojednania, w którym doświadczamy od miłosiernego Jezusa przebaczającej miłości,
  • czytają często Pismo Święte, by karmić się słowem Bożym,
  • prowadzą pogłębione życie modlitewne,
  • okazują czynną miłość bliźniego,
  • korzystają z innych dostępnych środków, które pomagają im w ożywieniu osobistej religijnej gorliwości (przynależą do innych wspólnot np. Róż Różańcowych, Caritas, AK itp.),
  • wspomagają zmarłych poddanych oczyszczeniu (ofiarują za nich swoje cierpienia).

Jedna z prawd naszej wiary (o obcowaniu Świętych) poucza nas, że wszyscy wierni chrześcijanie, a mianowicie ci, którzy pielgrzymują jeszcze na ziemi, zmarli, którzy oczyszczają się ze skutków grzechów, oraz ci, którzy cieszą się już szczęściem nieba, stanowią wspólnotę w Chrystusie i łączą się w jeden Kościół. Łączność pielgrzymów z tymi braćmi, którzy zasnęli w pokoju Chrystusowym, według nieustannej wiary Kościoła, umacnia się jeszcze dzięki wzajemnemu udzielaniu sobie dóbr duchowych. (por KK 49). Kościół od samego początku czcił pamięć zmarłych i nauczał: „święta i zbawienna jest myśl, modlić się za zmarłych, aby byli od grzechów uwolnieni". (2 Mch 12,46). Członkowie ADPC, jako wyznawcy Chrystusa i członkowie Kościoła, chcą okazywać bratnią pomoc tym, którzy jej jeszcze potrzebują po śmierci, czyli zmarłym będącym w stanie oczyszczenia.

Przynależność do ADPC nie nakłada na jego członków jakichś dodatkowych, trudnych zobowiązań oprócz tych, jakie wynikają z powołania chrześcijańskiego. Również żadna z modlitw nie obowiązuje po grzechem. W jaki sposób i na ile będziemy nieść pomoc naszym zmarłym braciom decyduje nasza osobista wiara, miłość i gorliwość. To ona bowiem skłania nas do podejmowania modlitwy i konkretnych uczynków z myślą o niesieniu pomocy duszom czyśćcowym. Członkowie ADPC starają się w przypadku zaistniałego niepokoju po czyjejś śmierci, w miarę swoich możliwości, zachęcić zainteresowane osoby do przebaczenia zmarłemu wszystkich krzywd i uraz, które mogą zmarłego zatrzymywać w stanie czyśćca. Ponadto: odmawiają codziennie dowolną modlitwę za zmarłych, w ich intencji ofiarują trudy codziennego życia, wynikające z obowiązków stanu, zawodu, doznane przykrości, cierpienia itp. W miarę możliwości zamawiają Msze św. za zmarłych lub przynajmniej starają się ofiarować Komunię św. za dusze cierpiące w czyśćcu. Kościół zaleca także, by ofiarować za zmarłych: jałmużnę, odpusty, dzieła pokutne. Wszystko co składa się na naszą szarą codzienności możemy ofiarować Bogu za zmarłych potrzebujących naszej pomocy.

Członkowie ADPC należy do różnych stowarzyszeń, ruchów, grup modlitewnych, w których zobowiązali się już do odmawiania konkretnych modlitw. W przypadku ADPC nie tyle chodzi o zobowiązanie się do odmawiania kolejnych modlitw (zawsze jednak zobowiązać się można), ale o wewnętrzną postawę, o wzbudzenie odpowiedniej intencji w odmawianiu podjętych już modlitw. Wyraża to „Akt codziennego zaofiarowania za dusze czyśćcowe”, umieszczony na „Pamiątce”. Codziennie odmawianie „Aktu” jest również wyrazem łączności z wszystkimi pozostałymi członkami ADPC. „Akt codziennego zaofiarowania za dusze czyśćcowe” brzmi następująco:

 

Panie Jezu, Odkupicielu świata, w zjednoczeniu z Twoją Ofiarą Krzyżową, ofiaruję Ci przez ręce Matki Niepokalanej moje modlitwy i prace, radości, trudy i cierpienia w intencji konających i zmarłych poddanych oczyszczeniu, błagając Cię o przyspieszenie ich wejścia do chwały, gdzie Ty wyraz z Ojcem i Duchem Świętym żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.


W modlitwę włączani są konający, gdyż jak wiemy, ostateczny los człowieka na całą wieczność rozstrzyga się w chwili śmierci. O duszę człowieka w tym decydującym momencie zabiega również szatan, chcąc umierającego pozbawić ufności w Boże miłosierdzie lub ją przynajmniej osłabić. Każdego dnia umiera wiele tysięcy ludzi, którzy nie myśleli o tym, że będzie to ostatni dzień ich życia na ziemi. Śmierć jest dla nich zaskoczeniem i nie są odpowiednio przygotowani na spotkanie z Panem Bogiem. Potrzebują naszej modlitwy, aby na wzór skruszonego łotra uznać swój grzech, okazać żal i oddać się w „ręce” miłosiernego Boga.

Siostry ze Zgromadzenia Sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych posiadają swój herb. W górnej części herbu widoczny jest krzyż, a pod przedłużonym lewym ramieniem umieszczona jest litera M. Krzyż jest znakiem męki Pana Jezusa, przez którą wysłużył ludzkości dar odkupienia. Litera M symbolizuje Maryję, Matkę Bożą, która uczestniczyła w męce Jezusa i nieustannie wstawia się za nami do Jezusa. Pośrodku, w stylizowanych płomieniach zanurzona jest postać kobieca, symbolizująca duszę czyśćcową, która w błagalnym geście unosi swe ręce ku krzyżowi i Maryi, oczekując stamtąd miłosierdzia.

Inspiratorem powstania Modlitewnej Parafialnej Grupy ADPC w parafii pw. św. Kazimierza w Radgoszczy był proboszcz ks. dr Marek Łabuz. Pracując przez 9 lat jak wikariusz w parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Tarnowie, zetknął się bliżej z licznymi osobami pragnącymi powołać do istnienia parafialny oddział ADPC. Widząc duchowe owoce tarnowskiej wspólnoty w życiu parafii, ks. dr Marek Łabuz postanowił założyć podobna wspólnotę w parafii Radgoszcz. Dnia 2. 11. 2007 r. - w Dzień Zaduszny odprawił Mszę św. za dusze w czyśćcu cierpiące, wygłosił okolicznościowe kazanie. Na kanwie przypowieści o Bogaczu i Łazarzu przypomniał zgromadzonym w kościele prawdę wiary o sądzie ostatecznym, o karze i nagrodzie wiecznej. Mówił: „Kierując się miłością bliźniego powinniśmy otoczyć naszymi modlitwami, ofiarowywać Mszę św. i Komunie św., cierpienia i dobre uczynki w intencji dusz czyśćcowych. Następnie przedstawił genezę powstania i cele ADPC, oraz zachęcał do wstępowania do Apostolstwa. W okresie letnim były odtąd odprawiane na cmentarzu parafialnym Msze św. za zmarłych, które gromadzą bardzo wielu parafian. Msze św. są poprzedzone spowiedzią św. w kościele oraz odmawianiem na cmentarzu modlitwy różańcowej lub Koronki do Miłosierdzia Bożego. Ponadto bardzo uroczyście jest odprawiana Msza św. w wigilię odpustu parafialnego ku czci św. Kazimierza, w ostatnią niedzielę sierpnia. Gromadzi on parafian, a także rodziny pochodzące z parafii w kościele na spowiedzi św. (bardzo liczna obecność wiernych), a następnie na Mszy św. na cmentarzu.

W miesiącu listopadzie 2007 r. do ADPC wstąpiło 68 wiernych, w 2008, natomiast w 2009 . Odtąd Członkowie wspólnoty spotykają się co roku na uroczystej Mszy św. w Dniu Zadusznym, starają się wypełniać podjęte zobowiązania, zakupują kwartalnik „Do domu Ojca”. (40 egzemplarzy).
Włączenie się do APDC następuje poprzez przesłanie do Centrum wypełnionej i osobiście podpisanej deklaracji. Potwierdzeniem przynależności jest otrzymanie pamiątki, na której jest umieszczona modlitwa - Akt Codziennego Ofiarowania.
Adres, pod który należy kierować zgłoszenia:

 

Centrum ADPC
ul. M. C. Skłodowskiej 4
05 - 230 Kobyłka
tel. (0-22) 786 97 07, tel. (0-22) 786 97 07.

 

Akt codziennego zaofiarowania za konających i zmarłych

 

Panie Jezu, Odkupicielu świata,
w zjednoczeniu z Twoją Ofiarą Krzyżową,
ofiaruję Ci przez ręce Matki Miłosierdzia
moje modlitwy i prace, radości, trudy i cierpienia
w intencji konających i zmarłych poddanych oczyszczeniu,
błagając Cię o przyspieszenie ich wejścia do chwały,
gdzie Ty wraz z Ojcem i Duchem Świętym żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

 

Św. Jan Maria Viannej, Proboszcz z Ars zwykł mawiać: „Gdyby znano jak wielką moc mają nad Sercem Bożym dusze czyśćcowe, nie były by tak bardzo opuszczone”. Włączenie się do Apostolskiego Dzieła Pomocy Dla Czyśćca przy Zgromadzeniu Sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych stanowi piękny akt heroicznej miłości bliźniego, tego, który poprzez końcowe oczyszczenie „dojrzewa” do pełnego zjednoczenia z Bogiem w niebie. Poprzez praktykowanie tego nabożeństwa możemy wyprosić dla dusz czyśćcowych wieczną radość, a dla siebie wiele łask, zyskując wielu orędowników przed Tronem Miłosiernego Boga. Modlitewna pamięć o zmarłych jest naszym chrześcijańskim obowiązkiem, wynikającym z miłości bliźniego. Do nas także możemy odnieść słowa Pana Jezusa skierowane do św. s. Faustyny: „Wstępuj często do czyśćca, bo tam cię potrzebują” (Dzienniczek nr 1738).

 

Informacje o sposobie włączenia się do ADPC w parafii pw. św. Kazimierza w Radgoszczy można uzyskać pisząc pod adres: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.